Rariteiten college

5 april 2010

gelabeld: college, cu, d66, pvda, transparantie, vvd

Het is inmiddels een maand geleden dat we naar de stembus hebben mogen gaan. In de tussentijd heeft de nieuwe gemeenteraad zitting genomen, maar de nieuwe club van burgemeester en wethouders nog niet (PvdA, VVD, CU en D66). Niet dat de nieuwe wethouders nog niet bekend zijn, dat wel. Hun beleidsprogramma nog niet.

Op zich wel een beetje vreemd vind ik persoonlijk. Normaliter ga je eerst met enkele partijen om tafel om tot een inhoudelijk akkoord te komen. Daarna ga je de poppetjes erbij zoeken. In Assen doen we het dus kennelijk anders.

Het worden er trouwens 5 (wethouders dus), eentje meer dan de afgelopen perioden. De PvdA (de grootste verliezer) moest en zou kennelijk 2 wethouders leveren. Toch vreemd dat de VVD hiermee akkoord is gegaan. Zij die gaan voor “minder overheid, meer markt” gaat nu voor meer overheid. Des de vreemder als je je realiseert dat er forse bezuiningen op stapel staan.

Zo zijn er nog veel meer rariteiten waar te nemen. De ChristenUnie gaf tijdens de besprekingen aan dat zij niet met D66 samen in een college wilden zitten. Ze staan politiek gezien te ver van hun af, was hun argumentatie.

En wat te zeggen van D66: politieke vernieuwing en transparantie zijn hun credo. Transparantie is in dit proces ver te zoeken. Nergens op de gemeentelijke website is iets te vinden over het onderhandelingsproces, laat staan op de website van D66 zelf.

Welaan, dan zou je verwachten dat de PvdA een glashelder verhaal heeft waarom zij gekozen heeft voor deze samenstelling. Helaas. Men moet een adviseur/formateur van buiten halen om er inhoudelijk een samenhangend verhaal van te maken. Sterker nog, binnen de partij weet men het ook al niet meer. Nienke Torensma, de jongste kandidate voor de PvdA, twitterde ze onlangs: “PvdAAssen, wat is er met ‘vernieuwing’ gebeurd?”

Tsja …

De stemming erin houden

10 maart 2010

gelabeld: verkiezingen

Vorig week waren de gemeenteraadsverkiezingen. Net als met de Europese verkiezingen van vorig jaar ging dit weer retro-stijl met potlood en papier. Niet iedereen is daar even blij mee.

Ook dit keer mocht ik op een stembureau plaatsnemen. Het is een lange dag. Gelukkig ook wel een interessante. Er komen heel wat mensen langs. Niet alleen vrolijke mensen, maar ook chagrijnige of mopperende personen. Politiek kan heel wat emotie oproepen.

Ik heb het dan wel als een interessante dag bestempeld, maar ik kan je ook zeggen: rijk wordt je er niet van. De vergoeding in Assen is 100 euro per dag plus catering. Dat is dus voor een dag die om 7.00 uur begint op het stembureau (om ervoor te zorgen dat het bureau om 7.30 uur ook open kan) en tot ruim na 21.00 uur (wanneer het stembureau sluit). Ruim na, want de stemmen moeten eerst nog even geteld worden. In mijn stembureau hadden we daar nog eens 2,5 uur voor nodig. Kortom, om 23.30 uur sloten wij de deur van het stemlokaal achter ons.
Vervolgens moeten de gehele administratie naar het hoofdstembureau gebracht worden waar het verder wordt verwerkt. Om iets na middernacht kreeg ik een akkoord van het hoofdstembureau dat alles correct was en mijn taak erop zat.
Kortom een werkdag van 17 uur. Dat betekent een vergoeding van 5,88 euro per uur bruto (want totale vergoeding was 100 euro). Wanneer je het geluk/pech hebt dat je bij je inkomstenbelasting in de hoogste schaal zit, houdt je er dus 2,82 euro per uur aan over.

En dan lees ik nog ergens in commentaren over al dan niet stemcomputers dat die dingen wel erg duur zijn…. Wanneer we met dit soort argumenten gaan aankomen, zou ik willen voorstellen de bemensing van stembureau’s ook maar eens een “normale” vergoeding te gaan geven….

Big Brother in Assen?

14 december 2009

gelabeld: alcohol, drugs, gemeenteraad, handhaving, privacy, veiligheid

Heb net een discussienota over cameratoezicht in Assen doorgenomen. Deze staat a.s. donderdag voor discussie op de agenda van de gemeenteraad. Even voor de goede orde: Assen kent nog geen publiekelijk cameratoezicht in bv uitgaansgebieden.

In onze drive naar veiligheid zijn we kennelijk geneigd heel wat van onze privacy op te geven. Recentelijk is die discussie nog weer naar boven gekomen naar aanleiding van een actie van Het Nieuwe Rijk. Je kunt je bedenkingen hebben bij de actie an sich, maar het legt de vinger wel op een gevoelige plek.

Het houdt echter niet op bij de overheid. Nog geen week geleden maakte een hotshot van Google (je hebt vast wel eens van dat bedrijfje gehoord) duidelijk dat zij lak hebben aan privacy. Dit onder het mom van “eigen schuld, dikke bult; dan had je het maar niet moeten doen”. Kortom, een variant op het aloude “als je niets hebt misdaan, heb je ook niets te verbergen” drogreden. Dat is je reinste kolder.

Maar goed, terug naar Assen. De feiten: van 2006 tot Q1 2009 zijn er in Assen in totaal 72 geweldsdelicten aangifte gedaan. Daarvan zijn 64 opgelost. Conclusie: momenteel wordt bijna 90% van de geweldsmisdrijven opgelost.
Rijst de vraag: wat is nu het probleem? Natuurlijk moet in principe elk delict opgelost worden en is elk delict er een teveel. Maar zal met cameratoezicht er geen geweld meer op straat zijn? Wordt dan alles opgelost? Nee is het antwoord op beide vragen.
Waarom niet? Simpel: omdat de oorzaak niet wordt aangepakt. Door overmatig drank- en drugsgebruik wordt men aggressiever en verdwijnen sociale remmingen.

En waarom zou je bezorgd zijn: alleen streng opgeleide mensen bekijken deze beelden. En daarnaast worden de beelden direct gewist wanneer er niets crimineels op staat. Kortom, je hoeft je helemaal geen zorgen te maken. Of toch niet?

Cameratoezicht is enkel symptoombestrijding en lost het daadwerkelijke probleem in het geheel niet op. Wil je echt iets doen: ga dan aan de slag om het overmatig drank- en drugsgebruik aan te pakken.

Ik vraag me af hoeveel privacy we nog wensen op te geven voordat we er achter komen dat absolute veiligheid een utopie is.

Keuzes maken

2 december 2009

gelabeld: gemeenteraad, verkiezingen

Ben nu net terug van de ledenvergadering van het CDA waarin de kandidatenlijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen is vastgesteld. Een lijst met 25 geweldige kandidaten waar ik trots op ben.

Wanneer je op die lijst gaat zoeken naar mijn naam, kun je lang blijven zoeken. Ik sta er namelijk niet op. Dat betekent dat ik na de verkiezingen in maart gemeenteraadslid af ben. Dat is een bewuste keuze.

In een vorige blog-item had ik al eens aangegeven dat er weinig tot geen tijd over is in mijn agenda. Nu vind ik een drukke agenda eigenlijk best wel lekker, maar ook dat kent z’n grenzen. Dat heeft er bij mij toe geleid dat ik keuzes moest gaan maken wat nog wel te doen en wat ik moet gaan laten.

In de gesprekken met de vertrouwenscommissie (de commissie die een lijstvoorstel moest opstellen) is dat ook besproken. Wanneer ik op de lijst zou komen, zou dat voor mij betekenen dat ik door andere activiteiten een streep zou moeten zetten. Kortom, ik was beschikbaar, maar onder voorwaarden.

Inmiddels is gebleken dat er een ruime lijst van goed gekwalificeerde mensen beschikbaar is (iets wat kennelijk niet in alle gemeente het geval is hoor ik in de wandelgangen). Dat geeft een goed gevoel.

Soms denk ik al wel eens aan de tijd na de verkiezingen … Rust … die waarschijnlijk van korte duur zal zijn …

Google Streetview verdeeld Assen

10 november 2009

gelabeld: google, internet, privacy, wijk

Groot nieuws: Google Streetview heeft haar dekking van Nederland flink uitgebreid. De stad Groningen was al een tijdje zichtbaar op straatkijk niveau, nu is ook Assen beschikbaar. Heel Assen? Nee, allemaal maar het deel boven de Europaweg Noord (dus Peelo en Marsdijk). Alsof ze een lineaal op de kaart hebben gelegd, zo recht loopt de lijn ….

Mocht je in Peelo of Marsdijk wonen, dan kan het grote digitale gluren beginnen: wie heeft zijn tuin netjes bijgewerkt, wat doet die persoon daar op straat, wiens auto staat er bij de buren op de oprit, …. Spannend hoor.
Mocht je dit allemaal niet willen, dan moet je even het zuidelijkere deel van Assen verhuizen.

In de week dat we herdenken dat met het einde van De Muur een einde is gekomen aan het politieke schisma in Duitsland, wordt er in Assen een nieuw digitaal schisma opgeworpen. Ben benieuwd hoe lang dit gaat duren….

Vrijwilligers

11 oktober 2009

gelabeld: koopmansplein, markt, vrijwilligers

Tsja, dat was een nogal voorbarige uitspraak in m’n vorige blog… Regelmatig een artikel op zo’n blog heeft toch iets nodig in de trant van tijd. Nu ben ik er achter gekomen dat dat fenomeen nogal schaars is. Bij mij dan.

Wanneer jij, als zeer gewaardeerd lezer, wél gezegend bent met plenty vrije tijd; dan is vrijwilligerswerk mogelijk iets voor jou.

Onlangs was er de vrijwilligersmarkt in Assen. Als genoegdoening voor het lange wachten op deze nieuwe blog-artikel, hierbij even een kort videootje van die markt.

Veel plezier!

Yes I Can!

19 januari 2009

Het is vandaag een historische dag. Er staat weer een item op m’n site na 5 maand afwezigheid! Niet dat het de afgelopen tijd erg rustig was in Assen en omgeving: besluit over het ontwerp van de uitbouw van het Drents Museum; besluit over het ontwerp van het nieuwe Cultureel Kwartier; De Smelt is verkocht; ..... Je kunt inmiddels niet meer zeggen dat Assen een saaie stad is…

De komende tijd zal er nog genoeg zaken waarmee Assen de aandacht zal trekken. Na het kassucces van het Terracotta Leger in het Drents Museum het afgelopen jaar, is er dit jaar de start van de Spaanse Vuelta in Assen en viert Assen dit jaar haar 750 jarig bestaan en het feit dat zij 200 jaar geleden stad is geworden.

Het zal dus best een interessant jaar worden om ook met enige regelmaat iets over te zeggen. Kortom, om het mantra van iemand aan de andere kant van de plas, voor wie het ook wel een gedenkwaardige dag was, aan te halen: een weblog bijhouden: Yes, I can!

Wauwbouw van het Drents Museum

30 oktober 2007

gelabeld: bouwen, erfgoed, museum, trots

Einde van de middag was het zover: de vijf ontwerpen voor de nieuwbouw van het Drents Museum werden gepresenteerd. Er hadden zich in een eerder stadium 33 architectenbureau’s gemeld om de nieuwbouw van het museum te mogen ontwerpen. Daaruit waren 5 bureau’s geselecteerd die een ontwerp mochten maken.

Ik was best wel gespannen hoe de ontwerpen eruit zouden zien. Het moest namelijk een “spraakmakend” ontwerp zijn. Nu kun je met die term alle kanten op. Maar dat wil je liever niet wanneer we het over het oudste stukje Assen hebben.

Maar nu is de tijd van de waarheid aangebroken. Ik kan tot m’n opluchting zeggen dat ik blij verrast ben met de ontwerpen. Er liggen vijf compleet verschillende ontwerpen op tafel; kortom, er valt ook wat te kiezen. En elk van de ontwerpen heeft wel een of meerdere wauw-elementen in zich. Ik zou dan ook willen spreken van wauwbouw …

Ik zou zeggen: kijk en oordeel zelf. En het mooie hieraan is: het musuem is van 1 november tot en met 11 november gratis toegankelijk; juist om iedereen de kans te geven de ontwerpen te bekijken.

En … heeft u een favoriet?

Leefbaar Baggelhuizen

11 augustus 2007

gelabeld: baggelhuizen, de schakel, leefbaarheid, onderwijs, school, wijk

Deze week is aangekondigd dat de gemeente een Multi Functionele Accomodatie (MFA) in Baggelhuizen wil gaan bouwen. Hierin o.a. komen enkele basisscholen, de wijkvereniging en een sporthal. De wethouder klopt zich op de borst door de zeggen dat met deze MFA in Baggelhuizen een prachtige voorziening voor de wijk wordt gemaakt. Dat kan hij wel vinden, maar zo mooi als hij het doet laten lijken is het niet.

Baggelhuizen is een kleine wijk met ruim 4.000 inwoners. Het heeft een klein winkelcentrum waar men onder andere terecht kan voor de dagelijkse boodschappen. Het winkelcentrum leidt een nogal kwakkelend bestaan. Geen wonder, want volgens de huidige maatstaven heb je toch minimaal 5.500 inwoners in een wijk nodig om een winkelcentrum te kunnen exploiteren.
In kleine dorpskernen speelt dezelfde problematiek. De enige buurtsuper in het dorp dreigt te verdwijnen omdat er te weinig inwoners zijn. Dat doet het dorp of de wijk geen goed. De buurtsuper is namelijk niet alleen een plek waar je je dagelijkse boodschappen haalt, maar het is ook een plek waar je buurtgenoten ontmoet. Het heeft daarmee ook een sterke sociale functie in een wijk/dorp.
De beste voorwaarde waarop je voorzieningen in een dorp/wijk kunt houden is om deze allemaal bij elkaar te zetten. Oftewel vorm een sterk centrum. Op deze manier kunnen de voorzieningen elkaar versterken.

Een andere mogelijkheid om het winkelcentrum beter exploitabel te maken is door te zorgen dat er meer mensen komen te wonen. Nu komt op de huidige plek van de basisscholen in de wijk woonhuizen. Maar dat zullen er maar ongeveer 10 zijn. Stel dat er gemiddeld 4 mensen in een huishouden zitten, kom je met die “uitbreiding” van de wijk op het formidabele aantal van 40! Kortom, dat zet geen zoden aan de dijk.

Kortom, willen we in Baggelhuizen een echte impuls aan de voorzieningen geven, zal er een sterk centrum moeten komen. En daaraan wordt bij de nieuwe MFA in Baggelhuizen compleet voorbij gegaan. De nieuwe locatie ligt niet bij het winkelcentrum, waardoor er nu een tweede centrum in de wijk wordt gecreëerd.
Ik snap dan ook niet dat dit College (die in deze bestuursperiode juist sterk wil inzetten op de leefbaarheid van de wijken) met een dergelijk plan komt. Even voor de helderheid: een MFA vind ik een prima plan. Maar niet op deze wijze vormgegeven.

Er is nu een kans om een echte impuls aan de wijk te geven. Laten we dat ook doen. Laten we die 15 miljoen euro die de nieuwbouw kost ook zo besteden dat de wijk er echt wat aan heeft. Juist een nieuwe MFA biedt hier kansen in. Maar gooi die nu niet weg door het als een tweede Er zal wat mij betreft een plan moeten komen waarin van een centrum in de wijk wordt uitgegaan.

Oefenen met de brandweer

27 juni 2007

gelabeld: brandweer, trots, veiligheid, vrijwilligers

Elke woensdagavond oefenen onze Asser brandweervrijwilligers. Vorige week woensdag was er, op uitnodiging van de brandweer, een delegatie van de gemeenteraad aanwezig om mee te oefenen. Op deze manier konden we als raadsleden een beter beeld krijgen van het werk van onze vrijwilligers. Ik vond het een indrukwekkende avond.

Samen met 3 andere raadsleden werd ik geslachtofferd. Beter gezegd, we waren slachtoffers die uit de brand geholpen moest worden. Terwijl m’n collega slachtoffers uit auto’s, bussen of vrachtwagens geknipt moesten worden, zat ik bekneld onder een heftruck. Ik kan daar uitgebreid over vertellen, maar dat maar een andere keer. Enkele steekwoorden: veel rook, vuur, slangetjes en draadjes aan m’n lijf, spalken, UMCG. Alhoewel dat laatste uiteindelijk niet hoefde, vanwege een miraculeuze genezing. Beter bekend onder de term “einde oefening”.

Ik heb veel bewondering gekregen voor de dames en heren brandweer en ambulanceverpleegkundigen. Vooral bij de brandweermensen (omdat ik daar langer mee heb kunnen napraten) kreeg ik een beeld van mensen die trots zijn op hun werk. Dat ze concreet mensen kunnen helpen. Alhoewel een “lekkere fik” voor hun ook niet te versmaden is. Een fik die ze beperkt kunnen houden en alleen materiale schade kent. Dat is toch wel een geruststelling: wanneer je keuken in de hens staat, komen ze met plezier naar je toe!
Maar zodra er menselijke slachtoffers in beeld komen (vooral bij verkeersongevallen) is het toch ook wel een mentaal zware job. Dan is het goed te horen (en te merken) dat ze een hecht team zijn waarbinnen de drama’s die ze meemaken goed verwerkt kunnen worden.

Dames en heren vrijwilligers: respect!