Vrijwilligers

11 oktober 2009

gelabeld: , ,

Tsja, dat was een nogal voorbarige uitspraak in m’n vorige blog… Regelmatig een artikel op zo’n blog heeft toch iets nodig in de trant van tijd. Nu ben ik er achter gekomen dat dat fenomeen nogal schaars is. Bij mij dan.

Wanneer jij, als zeer gewaardeerd lezer, wél gezegend bent met plenty vrije tijd; dan is vrijwilligerswerk mogelijk iets voor jou.

Onlangs was er de vrijwilligersmarkt in Assen. Als genoegdoening voor het lange wachten op deze nieuwe blog-artikel, hierbij even een kort videootje van die markt.

Veel plezier!

Oefenen met de brandweer

27 juni 2007

gelabeld: , , ,

Aan het infuus

Elke woensdagavond oefenen onze Asser brandweervrijwilligers. Vorige week woensdag was er, op uitnodiging van de brandweer, een delegatie van de gemeenteraad aanwezig om mee te oefenen. Op deze manier konden we als raadsleden een beter beeld krijgen van het werk van onze vrijwilligers. Ik vond het een indrukwekkende avond.

Samen met 3 andere raadsleden werd ik geslachtofferd. Beter gezegd, we waren slachtoffers die uit de brand geholpen moest worden. Terwijl m’n collega slachtoffers uit auto’s, bussen of vrachtwagens geknipt moesten worden, zat ik bekneld onder een heftruck. Ik kan daar uitgebreid over vertellen, maar dat maar een andere keer. Enkele steekwoorden: veel rook, vuur, slangetjes en draadjes aan m’n lijf, spalken, UMCG. Alhoewel dat laatste uiteindelijk niet hoefde, vanwege een miraculeuze genezing. Beter bekend onder de term “einde oefening”.

Ik heb veel bewondering gekregen voor de dames en heren brandweer en ambulanceverpleegkundigen. Vooral bij de brandweermensen (omdat ik daar langer mee heb kunnen napraten) kreeg ik een beeld van mensen die trots zijn op hun werk. Dat ze concreet mensen kunnen helpen. Alhoewel een “lekkere fik” voor hun ook niet te versmaden is. Een fik die ze beperkt kunnen houden en alleen materiale schade kent. Dat is toch wel een geruststelling: wanneer je keuken in de hens staat, komen ze met plezier naar je toe!
Maar zodra er menselijke slachtoffers in beeld komen (vooral bij verkeersongevallen) is het toch ook wel een mentaal zware job. Dan is het goed te horen (en te merken) dat ze een hecht team zijn waarbinnen de drama’s die ze meemaken goed verwerkt kunnen worden.

Dames en heren vrijwilligers: respect!